دست رو موهات کی می کشه وقتی منو نداری

      شونه کی مرهم هق هقت می شه دوباره

از کی بهونه می گیری شبای بی ستاره

          برگ ریزونای پائیز کی چشم برات نشسته

                   از جلو پات جمع می کنه برگای زرد و خسته

                        کی منتظر می مونه حتی شبای یلدا

                   تا خنده رو لبات بیاد شب برسه به فردا

           کی از سرود بارون قصه برات می سازه

 از عاشقی می خونه وقتی که راه دارزه

     که از ستاره بارون چشماشو هم می زاره

          نکنه ستاره ای بیاد یاد تو رو نیاره

                 نکنه ستاره ای بیاد یاد تو رو نیاره

                    با تو انگار تو بهشتم با تو پر سعادتم من 

                         دیگه از مرگ نمی ترسم عاشق شهامتم من

سلام بر تو ای مادر بدان تو را دوست دارم و در کلبه ی کوچک قلبم تو را ساکن کردم،
                     شاید که ارامش دوباره همسایه اش شود ای مادر

شاید ندانی اما تو برنده ی مدال عزتی در جای جای جهان حتی اگر زنده نباشی چه ، بهشت این دیار باقیان زیر قدم های توست تا بدانی که کیستی و چرا مادر ، گر چه تو تنها از چهار حرف ساخته شده ای ولی در هر حرف تو حدیث نگفته ای ست اری تو معنی محبتی

                                ........................

آنگاه که قصورم را دیدی و هیچ نپرسیدی تو همه ی احسانی ،

آنگاه که در گهواره از خوابت به خاطر خوابیدنم گذشتی تو ظرف دعایی ، انگاه که طوفان رنج بر تو می تا زد تا شاید اراده ات را غارت کند و تو باز هم ایستاده ای و سلاحت دعای تو و تو سراسر رازی ، راز شایسته بودن و خدایی شدن پس ،،، بیا همیشه بمان

                                ..............

قدمهایت را بر روی چشمانم بگذار،   تا چشمانم بهشت را نظاره کنند...

چون هستي من ز هستي توست    تا هستم و هسـتي دارمت دوست

نيمي از من مال تو
نيم ديگر هم مال تو
تمام قلب و احساسام وقف تو
به خدا دگر چيزي ندارم
همان هم مال تو
جان ناچيزم فداي موي تو
مادرم
اي عصاره ايمان
اي چكيده ايثار
اي خود عشق
عاشق بودن و عاشق ماندن
را به من هم بياموز

.............................

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

خداوند در جاي جاي قرآن کريم، به تکريم و احترام پدر و مادر و احسان به آنها سفارش و در مواردي، احسان به والدين را در کنار عبادت حق ذکر مي کند. ولي با همه اين توصيه ها، در جايي که از زحمات آن دو ياد مي کند، تنها از دشواري هايي که مادر تحمل کرده نام مي برد و مي فرمايد:« ما انسان را سفارش کرديم که به پدر و مادرش نيکي کند، (خاصه مادر) زيرا مادرش (بار وجود) او را به سختي حمل کرده و به سختي فرو نهاده است.» بله آن جا که سخن از سختي ها و زحمات است، خداوند نام مادر را به صورت مخصوص بيان مي دارد تا بلنداي حق او بر فرزند، آشکار گردد.

با تمام وجودم دوستت دارم مادرم

یه دوست خوبم اومده یه انتقادی کرده که کاملا منطقیه.

منم عنوان وبلاگمو از مادران ایرانی به مادران  تغییر دادم خوب حالا یه مشکلی این وسط دارم که نام وبلاگم مادران ایرانیه اینو دیگه دست خودم نیست که تغییرش بدم شما به بزرگواری خودتون ببخشید.

اگه دوست دیگه ام نظری،پیشنهادی یا انتقادی داره لطف کنه بگه تا منم در هر چه بهتر شدن این وبلاگ ناقابل که ارزشش برای من خیلی زیاده انجام بدم.

یا علی

گریستن مستجاب می کنه

پس سعی کنیم رفتاری از ما سر نزند تا قلبی برنجه یا چشمی گریه کنه که

 ما در قبال اشک دیگران مسئولیم

یا علی

در نبرد همیشه ی مرگ و زندگی

شکوفه ها را نشانه گیر

بر چیرگی نشاط زندگی.

نوروز مبارک